هفتاد و سه

کامبیز در مطلب ” چندتا نقد” دست روی نکات خوبی گذاشته بود که برای من جالب توجهند :
۱- به نظرم میاد که چیزی ورای دموکراسی لازمه برای تشکیل حکومت جدید
۲- کانتکستی که توش سعی میکنیم مساله رو بسنجیم، پارادایم منافع ملیه، اما اونها منافع دنیای اسلام رو میسنجن
۳- به نظرم مهمه که ببینیم ادمها از چه زاویه دیدی دارن به مساله نگاه میکنن و اونوقت نقدمون رو وارد کنیم که امکان گفتگو وجود داشته باشه
گزاره اول بسیار درسته. 
 دموکراسی روشی است که برای تصمیم گیری پیشنهاد میکنه به نظر عموم مردم مراجعه کنیم. فرض کنیم میخواهیم یه حکومت تشکیل بدهیم. حالا این پرسش پیش میاد که چرا باید دموکراسی رو به بقیه روشها ترجیح داد؟با کدوم استدلال منطقی؟
غیر منطقی ترین جواب اینه که گفته بشه: علتش اینه که اکثریت مردم خواهان دموکراسی هستند!
چون ما هنوز در مرحله اثبات درستی و ترجیح دموکراسی هستیم  نمی تونیم این استدلال رو بپذیریم، چرا که این استدلال خودش بر پایه دموکراسیه  و هنوز دموکراسی رو اثباتش نکردم.
جواب منطقی زمانی بدست میاد که پای ارزش های اساسی زندگی رو وسط بکشیم و نشون بدیم که دموکراسی در راستای ارزشهای بنیادین زندگیه و ما رو در مسیر آرمان هایی که برای زندگی داریم کمک میده. در این صورت لازمه اول یه انسان شناسی درستی داشته باشیم و بدونیم انسان سعادتش در گروی چه چیزهاییه و اون وقت بتونیم در مورد دموکراسی یا هر شیوه تصمیم گیری اجتماعی حکم عقلی صادر کنیم.
خلاصه اینکه نیاز داریم بر پایه یک ایدئولوژی نظام تصمیم گیری اجتماعی مون رو بنا کنیم. هیچ گریزی از این ایدئولوژی نیست.  بنابراین اون چیزی که  به قول کامبیز در ورای دموکراسی برای تشکیل حکومت جدید لازمه، اسمش هست : ایدئولوژی



یک نظر بگذارید